الدين بيبرس پادشاه شام كشته شد . دوم معين الدين محمود بن سليمان كه ظاهرا برادر معين الدين سابق الذكر بوده و در 695 با ايلخان مغول جنگ كرد و از 675 حكمران اين ناحيه بود و در 696 درگذشت . سوم معين الدين محمد بن معين الدين سليمان بن على پسر معين الدين اول كه پس از مرگ پدرش از 676 تا 696 حكمرانى سينوپ و صامسون و جانيق را از پادشاهان سلجوقى روم باقطاع داشت و در سال 700 درگذشت . چنان مىنمايد معين الدين پروانه كه با عراقى روابط داشته معين الدين اولست زيرا كه در مقدمهء ديوان آمده است كه عراقى پس از برافتادن او بمصر رفته است و چون دو معين الدين ديگر يكى در 695 يعنى هفت سال و ديگرى در 700 يعنى 12 سال يعنى پس از مرگ عراقى از جهان رفته‌اند و پس ازو زيسته‌اند ممكن نيست مراد يكى ازين دو تن باشد . حمد اللّه مستوفى در تاريخ گزيده دربارهء معين الدين سليمان نوشته است كه ابقا خان در سال 676 او را در اخلاط كشت و مؤلف منتظم ناصرى كشته شدن وى را بدست اباقا آن در سال 675 ضبط كرده است . ابن الفوطى در كتاب معجم الالقاب « 1 » دربارهء وى چنين آورده است : « معين الدين ابو نصر سليمان بن محمد معروف به پروانه ، آورده‌اند كه وى از مردم مرند و كازى بود در روم فرود آمده بود و در روم وزير بود ، بخشنده‌اى دهنده و پيشوايى حليم بود . در سال 659 سلطان ركن الدين بن علاء الدين كيقباد چون از برادرش عز الدين جدا شد و به قسطنطنيه رفت او را وزارت داد و وى دوستدار دانشمندان صوفيه بود و او را خيرات فراوانست ، شيخ مظهر الدين مطهر بن سيف الدين باخرزى با گروهى از ياران خود آهنگ او كرد و با ايشان در كنار او فرود آمد و از خويهاى پسنديدهء او اينست كه به اميران شام نوشت كشور روم را به ايشان بازگذارند و بر سر اين كار جنگها درگرفت و بسيارى از مغولان كشته شدند ، از آن جمله امير طوغو بن ايلكاىنويان و اين واقعه در ابلستان در سال 675 روى داد و معين الدين پروانه كشته شد و گويند او را در ديگ پختند و گوشتش را خوردند . »

--> ( 1 ) چاپ لاهور ج 2 - 1359 - 1940 ص 666